para a assistência


Tratamento recomendado a estados de alucinações com Armagedões; delírios bipolares cruzadísticos; fetichismos rabínico-belicosos e priapismos congéneres.
Também pode contribuir para alguma acalmia nos casos mais graves da síndrome helénica-comatosa, vulgarmente conhecida por histerismo siónico-maoista.



Mathaus Greuter, físico a curar a fantasia a um paciente, séc. XVII

“de erro em erro”- por um "bacano" que não nos dá só música

"O território de Israel, por mais que os defensores da causa se esforcem por tentar demonstrar o contrário, não estava a correr perigo sério e actual. Algumas populações vivem sob medo e tensão, seja por causa do terrorismo intermitente, seja por causa da proximidade a fronteiras hostis. Mas o território, a sua integridade, não estavam a ser ameaçados, até porque, neste momento, nenhum país vizinho tem capacidade para entrar em guerra com Israel, nem tão pouco Hamas e Hezzbollah têm arte ou engenho para ameaçar de modo sério a sua integridade territorial.
(...)
E, no fim de mais esta história, chegar-se-á à brilhante conclusão de que mais valia ter ficado quieto. Ter deixado tudo como estava: uma guerra fria, com alguns pontos quentes. Umas vezes mais, outras vezes menos. Porque tal como não havia armas de destruição massiva em Bagdad, também não haverá milagres em Beirute".

Curre 'mbraccio addu mammá,
nun fá 'o scemo piccerí'...
dille tutt''a veritá
ca mammá te pò capí...

E passe e spasse sott'a stu barcone,
ma tu si' guaglione...
Tu nun canusce 'e ffemmene,
si' ancora accussí giovane!
Tu si' guaglione!...
Che t'hê miso 'ncapa?
va' a ghiucá 'o pallone...
Che vònno dí sti llacreme?...
Vatté', nun mme fá ridere!



Pelo Dragão

A American Way e a SMSS


«U.S. Speeds Up Bomb Delivery for the Israelis»

A maneira americana, a fast-way, a Hamburguer-war, em suma, a maneira mais estúpida: matar moscas à martelada. Ter os americanos à solta a combater o "terrorismo" é o mesmo que ter um pirómano a combater um incêndio. Não fodem, não saem de cima e dizer que até os colhões lhes estorvam peca por suave: como andam armados até aos dentes, gastam os dias a acertar neles. O que vale é que são descartáveis.
Pois, se ao menos os "terroristas" se espavorissem com os gritinhos histéricos e as algazarras excitadas que fazem os nossos metrossexuais on line, Portugal ainda teria uma palavra a dizer. Que bom que seria. Quem sabe não recuperávamos até os faustos de outras épocas. Enviava-se para lá, para o Médio Oriente, todo este contingente de totózinhos belicosos que marcham para baixo e para cima na blogosfera, estas Cripto-SAs (Sturm-Amélias) aos molhos, que os Hezzbollas nem sabiam de que terra eram. Iam Hezzbollas, iam Hammas, iam Al-Caedas, iam todos a eito!
Bem, agora que penso nisto, acho que não se perdia nada em tentar. Quem sabe não resultava e resgatava-se, duma vez por todas, a civilização. O pior é que, suspeito bem, mal recebessem a convocatória para a épica cruzada - a Segunda Cruzada das Criancinhas, podia já crismar-se -, ficavam -aposto 100 contra 1 - subitamente afónicos. Febris, disentéricos, lacrimejantes, vertiginados, menstruados até alguns, requeriam dispensa da Campanha ao Santo Sepulcro por deploravelmente os incapacitar, repentina, paralisante e consumptiva, uma SMSS - a Síndrome do Mais Sepulcral Silêncio.
-"E não podemos antes bombardeá-los com SMSs?..." - Ainda perguntavam, com o último resquício de coragem.
Guerreiros de caca, de fralda, com as suas paint-ball minds. Carregadas a smarties
.

.........................
*“sissy hawks” expressão certeira recordada pelo nosso MP-S


.........................
actualização [25/07]
A acompanhar no Dragoscópio-Queiram desculpar-me a maçada "israelatras efervescentes" e judeus no Index

...depois exporta-se

"Soldados, ides empreender uma conquista cujas consequências para a civilização são incalculáveis”

Napoleão a caminho do Egipto, 1798
[Norbert Elias, o Processo Civilizacional]

primeiro estranha-se...

"Não cuspais tão longe que seja preciso andar à procura do escarro para o pisar"

Regra de Civilidade anónima, Liège, 1714


Gabriel Orozco, Blue Memory, casa Shigemori, Kyoto, 2000




a Guerra ou o Diabo




























[Goya, Desenho do Album H, 1824-1828]



Bugiadas da festa de S. João do Sobrado
{imagem retirada dos Bugios}



Las notas del arpa vibraran y despertaban resonancias antigua. El paisaje conocía bien ese tono quer era el de las arpas etruscas. Suspiré, tomé el cáliz que me ofrecía Nicolás y subí los escalones del Orco. No torné la cara para expresarles mi adiós. Rezaba mecánicamente, deslizando las cuentas del rosario, sin pensar en lo que hacía, sin pensar tal vez en nada— lasciate ogni pensiero —, en nada fuera de la voz de ese zagal al que casi no había visto, que tañía el arpa y cantaba como los pastores etruscos.
La testa colosal reproducía, ensanchada, multiplicada, a la que me había aparecido en ele espejo, de modo que apreté los puños al ingresar en su interior, pero no experimenté ninguna angustia sino una bienandanza incomparable. Un psicoanalista explicaría que ello resultaba del hecho de que en aquella penumbra yo hallaba nuevamente la felicidad del claustro materno, el refugio de esa madre a quien no podía recordar, o acaso el abrigo del regazo de mi abuela, la maravillosa Diana Orisini. Una puerta de bronce clausuraba la boca del mascaron, y la cerré. Se insinuó delante de mí, como una alegórica pintura de Botticelli, la escena del Orlando Furioso en que Astolfo obstruye la entrada del Infierno con árboles de pimienta y plantas de amomo, para que las arpías no escapen de su prisión, antes de ser recibido en el Paraíso por San Juan. La diferencia fincaba en que yo quedaría adentro, con las arpías.
Un banco de piedra, adosado a los muros, contorneaba la habitación, alrededor de la mesa central de extremos curvos que parecía un catafalco. Todavía siguen allí. Antonello que había improvisado un lecho a un costado, y había puesto junto a él un cántaro de agua ya algún alimento. Un cirio solo palpitaba sobe la mesa y coloqué a su lado la copa. Me desembaracé del manto y me senté en le banco. Las oscilaciones de la llama desplazaban la forma de mi giba en la desnudez de las rugosas paredes. Ubicado en el medio de la caverna, como si estuviera en la garganta del Demonio, abrí la puerta y contemplé, desde mi encierro, la noche de luna. Perfilábanse, en la cavidad de la boca, bajo los grandes colmillos estalactitas, las sombras del bosque, y a través de los agujeros de los ojos brillaba el cielo de plata vieja. Bomarzo se desprendía de mí, que tanto lo amé, aguzando su dolorosa hermosura.

Manuel Mujica Lainez, Bomarzo, Editorial Sudamericana, Buenos Aires, 1981

Como se não bastassem as ameaças da queda de Jerusalém, agora parece que há quem tente deitar abaixo o judeu errante do Abrupto.
Há-de ser inveja ao sucesso.





Parafraseando a ala virtual de combate ao Infiel- se ele cair, caímos todos com ele









Reclame para raças fantásticas:




"Na compra de um óculo ganhe um fim-de-semana fantástico oferecido pela Multiópticas".

Ainda falta quem ofereça o teni e a calça aos ciápodes, coitados, que também são gente


Leviatã e o Paraíso


"E se insistirem numa moral para tão vil fábula, sempre ouso adiantar a seguinte, em jeito de enigma:
As ferramentas, depois de se tornarem senhoras, ameaçam tornar-se tiranas. A caminho de escravos, nós já pouco mais somos que meros utensílios - armas ao serviço de mãos invisíveis. E, consequentemente, somos todos alvos.
Ninguém anda a massacrar civis, acreditem. Nem hoje, nem nunca. O que não se cansam de massacrar, desde os princípios dos tempos, é qualquer hipótese de verdadeira civilização. Sendo que o pior massacre de quantos existem decorre dentro da nossa própria alma e todos oficiamos nele.
Não duvido que o inferno esteja atulhado de boas intenções. Sobretudo quando, numa vida inteira, vou descobrindo que neste mundo reinam as piores. Por imperativo lógico, vejo-me assim forçado a dar razão a todos os filhos da puta desta terra: vivemos certamente no Paraíso. E quanto piores forem, as intenções, melhor ele fica
.”





"Ha portato il twist a Istanbul e il cha-cha-cha a Beirut"





Secção de discos pedidos-Marino Marini- recordado pelo nosso caro cbs e acompanhado pelo Hierónimo Bosh dos comentários:









moliendo cafe



{sinais dos tempos }


Dantes havia quem dissesse que a superioridade de uma sociedade se media pela forma como tratava os inimigos e os animais. Hoje substituem-nos pela atenção dispensada ao putedo e aos homossexuais


cadeiral de Villefranche-de-Rouergue, colegiada de Notre-Dame, séc. XV


verdadeiramente importante é compreender-se que a ida a votos (ainda que apenas entre os seus) torna tudo mais limpo- incluindo a barbárie.
...........................................
acrescento [18/07]
Recomenda-se:
*US hawks smell blood By Jim Lobe
*
THE ROVING EYE . Leviathan run amok.By Pepe Escobar



Marcello, come here, hurry up!


Gabriel Orozco
La Oficina
1992



A lenda dos pigmeus é conhecida desde os tempos de hesíodo e Homero, acabando por se divulgar ao longo dos tempos, sendo reutilizada na Idade Média.

Segundo Ctésias de Cnido e Megasthenes (baseados em Photios e em Estrabão), os pigmeus habitavam a Índia, eram negros e tão pequeninos que não têm mais de dois côvados. Usavam uma barba tão bem fornecida que, quando ficava suficientemente comprida, nem precisam de vestimentas; bastava-lhes cingi-las à frente com um cinto e aproveitar os cabelos compridos atrás para ficarem decentemente cobertos.
Parece que assim deveria ser, já que os pigmeus eram gordinhos e pequeninos, mas nem tudo no seu reino tinha escala diminuta. Ao que parece, os pigmeus machos eram tão bem dotados que a verga lhes chegava aos tornozelos.
Esta era a boa particularidade. A má é que não consistia a única excepção à escala. Ainda que os bois e carneiros e demais animais do reino também fossem minúsculos (os cavalos não ultrapassam o tamanho dos nossos carneiros) o mesmo não se passava com os grous que invadiam o território com intenções predatórias.
Os pigmeus partiam então, montados em carneiros, para os combaterem com arcos e flechas. A guerra durava três meses e no final da razia levavam as cascas dos ovos e as penas para com elas construírem as habitações.
Diz Megasthenes que muitos grous vinham morrer nos nossos territórios, trazendo ainda as flechas de ferro espetadas no corpo.

Na Idade Média a fábula chega a ter traduções alegóricas (Gesta Romanorum) representando os pigmeus os que dão os primeiros passos na lei sagrada sem grande convicção e por isso passam o tempo a combater os mesmos pecados- simbolizados pelos grous- com tanta moleza que nunca se vêem livres deles.
.............................
Para uma interpretação ligada aos cultos da fertilidade do deus egípcio Bes, ver aqui
..............................
Imagens: 1-detalhe de cerâmica grega- c. 400-300 aC. S. Petesburg Hermitage Museum
2-Jacob van Maerlant, Der Naturen Bloeme. Flandres, c.1350

LECOUTEUX, Claude, op. cit.